तुझ्या आठवांचा मना भास होता,
मनाचे जणू होऊ लागे स्थलांतर,
जसे कस्तुरी शोधत पळावे मृगाने
तसा शोध चाले मनाचा निरंतर.
तुझ्या आठवांचा शिरस्ता निराळा
कधी राजरस्ता हा अल्लडपणाचा,
कधी गोड हास्याचे थवे सोबतीला
कधी भासतो जथ्था हा वेदनांचा.
तुझ्या आठवांची गुपिते निराळी
कधी खोल दुःखाच्या गर्तेत नेते,
कधी लाख मैफली सजवते मनाशी
कधी एकटेपणाचे वरदान देते.
तुझ्या आठवांची कशिदा निराळी
कधी बेरंग रंगांची आरास ही,
कधी अमृताचे माधुर्य तयाला
कधी मरणासन्नतेचा भास ही.
धिरज चौधरी...
19/04/2025
बघ ना...
साऱ्याच शक्यता अशक्यतांचे
दार ठोठावून पाहिले मी,
कुठेच अंत लागताना दिसत नाही
स्वतःच्या अस्तित्वाचा.
नुसताच भेटत आहों,
निराशेच्या अगणित थव्यांना
मनाच्या आत आणि बाहेरही.
तुला कळतंय का...?
उधळून देणार आहे मी स्वतःला
आता याच निराशेच्या गर्तेत मुक्तपणे
मला बघायचीत माझ्याच
उरल्यासुरल्या अस्तित्वाच्या धाग्यांची
छिन्न विच्छिन्न शकले होतांना.
मनावर आलेली दंभाची सूज
फुगून गळू होऊन फुटेस्तोवर
न्याहाळत रहायचीय मला
शून्य नजरेने एकटक.
होऊ द्यायचेत उध्वस्त
मनाच्या तळाशी साठलेले
सारे विकार,
जळू द्यायचीय
हाडांना चिकटून बसलेली
"मी" पणाची चरबी.
राखेत मिळू द्यायचीय
आत्मप्रौढीची अंगभर लटकलेली
लक्तरे.
आणि त्या राखेतून घ्यायचीय
थेट उड्डाण मुक्ततेच्या दिशेने,
खरं सांगू,
मला "फिनिक्स" व्हायचय.
01/08/2025
धिरज चौधरी...
